Geen brug te ver, Arnhem als tussenstation.

John Frostbrug

Emmeloord, Eerste Pinksterdag 2016 – Over de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) is nog lang niet alles gezegd, dit ervaar ik sinds twee maanden in Arnhem. Ik ben gedetacheerd voor 4 á 6 maanden bij de Gemeente Arnhem. Met enkele leeftijdsgenoten zorg ik ervoor dat het administratieve proces vlot wordt getrokken. Goed voor mijn carrière zeiden anderen, zelf raak ik hier ook meer van overtuigd.

Arnhem als tussenstation

Het is geen geheim dat de afdeling met overwegend net-afgestudeerden en oud-consulenten WMO graag ervaring opdoet met mid- & back-office werkzaamheden maar ook uit wil waaieren naar andere functies. Bij mij is het niet anders, zelf wil ik in de nabije toekomst met een gevulde rugzak vol ervaring, aan de slag als (junior) beleidsmedewerker. Dit is waarvoor ik gestudeerd heb. Alleen ga ik niet recht op mijn doel af in deze. Het is wel mooi straks van start te kunnen gaan met in je achterhoofd de kennis over de uitvoering.

Het contact met de indicerende (vaststellen van zorg, deels of geheel gefinancierd door de gemeente) wijkteams is leuk. Het is goed om in contact te staan met de buitenwereld, te zien dat er begrip ontstaat. Op tijd ergernis uit de wereld helpen en soms ook verbazing dat we bepaalde dingen niet wisten van elkaar.

Ook is het goed in een team te werken dat bestaat uit financieel specialisten, oud-beleidsmedewerkers, voorheen-psychologen en oud-WMO-consulenten. Elkaars verhalen aanhoren en leefwerelden die soms verrassend ver van elkaar afstaan leren kennen en begrijpen. Ik hoop dit te blijven meemaken in de nabije toekomst.

Terug naar 2015 – een lot uit de loterij

Na mijn afstuderen heb ik na een week al werk gevonden, ik heb het hier oprecht naar mijn zin gehad. Bij een commercieel adviesbureau deed ik zowel administratief werk als klantcontact. Helaas kon ik hier niet blijven werken. Dat laatste viel wel wat rauw op mijn dak. Toen mij op een donderdag om half vijf s’middags werd medegedeeld dat ik de aanstaande maandag mijn laatste werkdag zou hebben. Dat laatste blijft je toch bij, maar ik wil het niet mijn leuke en leerzame tijd die ik heb gehad niet laten overschaduwen.

Wat ik meenam uit 2015 is dat het krijgen van een baan wel iets van doen heeft met geluk, ook toen was ik vast niet de enige die solliciteerde met een prachtige vooropleiding. Ik trof het later rond februari 2016 weer. Toen in Arnhem. Wat mij ‘beter’ maakte of meer geschikt is iets dat ik ook wilde weten. Hierover in een andere blog meer.

Ik tekende voor een opdracht van 4, uitbreidbaar tot 6 maanden. Gelukkig weet ik nu vooraf dat ik alvast rond moet (én kan) kijken naar ander werk. Dit is een klein voordeel bij het nadeel van een korte betrekking. Nu heb ik nog even het geluk om iedere dag te genieten van historische sight-seeing, iedere ochtend loop ik heen en s’middags weer terug over de John Frost-brug. Een bijzondere plek waar iets meer dan 70 jaar geleden een hele veldslag om geleverd is.

Arnhem, geen brug te ver maar ook niet het eindstation.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.